Curioso Impertinente


Tiro-liro

Posted in io~NOS,Música,Pensamentos,Radio,Tradición,Vídeos by miriño on the Maio 19th, 2016

Levaba moito tempo con esta idea de versións, de rebuscar un pouquiño, de saber de onde veñen certas músicas. Neste caso é unha anécdota, unha curiosidade. Sempre pensei en facelo nun programa do io~NoS, pero aquí vai aproveitando a inmensidade do youtube.

Lembrades a Radio Topolino Orquesta?

Foi un grupo de moda nos anos oitenta. Tiña cancións de éxito como La vaca lechera, Mi casita de papel, e tamén a que imos escoitar: Tiro liro.

Na propia canción xa se di: Era el baile de moda en los cuarenta y ahora en los ochenta enrolla mucho más. E non é nada máis que a verdade. Trátase dunha versión dunha canción que popularizou a mesma Amália Rodrigues, a partir dunha canción tradicional portuguesa.

Nos anos corenta, como di a Radio Topolino Orquesta, a Orquesta Gran Casino populariza o tema en España, aínda que a cantaban en portugués (cun sotaque un pouco raro, iso si)

Como versión dun tema portugués o gravou o grupo Os Carunchos:

A versión máis recente en Galiza é do grupo Migallas.

Pero escoitemos unha versión dun grupo folclórico portugués:

E podedes buscar máis, hai versións de todo tipo:

A min, que a primeira versión que lembro é a de Radio Topolino Orquesta, non deixa de sorprenderme os camiños que poden tomar algunhas cancións, neste caso de orixe tradicional, e como se van adaptando e modificando. Para que despois veña alguén a dicir que o tradicional non cambia, non evolúe, é estático e “ten que” interpretarse dunha determinada maneira.

_______________________________________________

A miña curiosidade agora é: Chegaches a escoitar todas as versións do Tiro Liro?

Comentarios desactivados en Tiro-liro

Nuestras fiestas de allá

Posted in Música,Palcos da música,Pensamentos,Tradición,Vídeos by miriño on the Maio 15th, 2016

Descubro a través do catálogo da exposición Galicia 100. Obxectos para contar unha cultura, que pretende contar a cultura galega a través de 100 obxectos (máis ben sería un resumo, unha panorámica, unha síntese… pero esa é outra historia, interesante tamén), descubro, ía dicindo, o documental “Nuestras fiestas de allá”, 42 minutos mudos pero que me enchen a cabeza de ideas.

Primeiro o vídeo:

Trátase dun documental feito por José Gil no ano 1928. José Gil Gil era de Rubiós, As Neves. Primeiro pensamento: algo ten Rubiós para aparecer de forma cíclica en forma de documento histórico (e audiovisual).

Segundo pensamento: Retrata a vida no Val Miñor, Vincios, Morgadáns, Nigrán, Chaín,Gondomar, Baiona… Algo ten o Val Miñor para ter sempre tanta forza.

Terceiro pensamento: Sae o palco da música de Vincios, do que xa sabía a súa existencia, pero non vira nunca. Moito sombreiro panamá, gaiteiros, banda de música, xente bailando. É curioso o vídeo que quere retratar a vida aquí para mostrarlla aos emigrantes, e precisamente saen os emigrantes no vídeo no día de festa.

Pensamentos mesturados: Como viste a xente. Como visten os gaiteiros, como visten os músicos da banda de música. En xeral os gaiteiros van antes e a banda de música despois. Os da banda de música van uniformados, os gaiteiros saen en xeral vestindo como o resto do mundo. Habería que facer fincapé sobre a vestimenta do “gaiteiro” (como formación musical). Moitas canaveiras, moita xente cantando, moita xente tocando as palmas. Sempre me chamara a atención como se usa absolutamente todo para tocar (piñas, cacerolas, ferramentas, botellas…) e non se usan as palmas na música galega. Aquí úsanse, dunha forma moi normal, as mans. O das canaveiras veríase raro agora mesmo, non se ven, nen se escoitan. Aquí hai moita xente ao mesmo tempo tocándoas.

Como bailan. Solto e agarrado. Ás veces ao mesmo tempo. En grupos pequenos, incluso en parellas soltas. Trato de ver “quen” saca punto. Non se ve. Máis ben dá a impresión de estar bailando xuntos, sen que ninguén guíe. É pouco tempo para observar máis.

Moita presenza da igrexa. Rituais de saúdo entre santos. Moita música, sen escoitar nada.

Un movemento incrible en Gondomar. Aparece un gaiteiro de barquín, cun pandereteiro e varios homes cantando. Ao mesmo tempo que toca a gaita… e póñense a bailar.

É unha mágoa non escoitar nada, e sen embargo, as imaxes teñen unha forza inmensa precisamente por ser mudas. Son o recordo para os que viven ao outro lado do océano, que é como remata o vídeo.

Comentarios desactivados en Nuestras fiestas de allá

Mapa das gravacións en Galicia de Alan Lomax

Posted in Alan Lomax,Música,Tradición by miriño on the Abril 24th, 2016

Comentarios desactivados en Mapa das gravacións en Galicia de Alan Lomax

Radio Piratona

Posted in Música,Radio by miriño on the Outubro 15th, 2015

Comentarios desactivados en Radio Piratona

Alalá…s

Posted in Música,Pensamentos,Tradición,Vídeos by miriño on the Xullo 27th, 2015

O programa Alalá, da TVG, consiste en monográficos sobre músicos e grupos de música tradicional galega. Poden verse no youtube, que os están subindo aos poucos.

Aquí deixo un reproductor onde se poden ver practicamente os 70 primeiros programas.

A gozar!

Comentarios desactivados en Alalá…s

Orquestra de Jazz de Galicia

Posted in Música,Pensamentos by miriño on the Xullo 7th, 2015

Unha das pintadas que se me quedaron gravadas na cabeza é a que aparece nun espazo rehabilitado onde había un pequeno descampado e cheo de lixo. Agora é todo cemento e asfalto, e no medio e medio: e as árbores?
____________

O sábado 4 de xullo foi un día histórico en Vigo. No último día do ImaxinaSons do 2015 presentouse no auditorio do Concello a Orquestra de Jazz de Galicia.

OrquestraJazzdeGalicia

Un enorme pracer escoitar cada un dos temas, cunha perfecta mestura entre o jazz (hai moito e moi bo jazz en Galiza) e as músicas tradicionais (moito e moi bo). É a perfecta conxunción entre toda a traxectoria do saxofonista de jazz Roberto Somoza e o gaiteiro e saxofonista Pedro Lamas, membro de grupos como Luvas Verdes, Vaamonde Lamas & Romero, ou Nova Galega de Danza. Unha moi boa receta de fusión para crear jazz con raíces galegas.

Non hai nada que dicir da cantidade e calidade de músicos e músicas tradicionais e/ou folk. No eido do jazz tamén hai moitos e moi bos. Na Orquestra de Jazz de Galicia ben se ve que se reúnen músicos de primeiro nivel dos que hai tamén recambio. Só hai que comparar a lista de músicos que estiveron no concerto e os que saen no Making of da gravación do disco que xa estamos agardando impacientemente:

Galicia é terra de músic@s, de todos os estilos, de todas as sensibilidades. En gran formato tamén.

Non é a primeira vez se pensa nun gran formato dende o jazz. Tampouco mesturando o jazz coas músicas tradicionais.

Alberto Conde, pianista que tamén estivo presente neste concerto, xa facía esta mestura en A lagoa dos Atlantes (1997) ou en Celtrópolis (1999).

Baldo Martínez, que tamén foi director artístico do ImaxinaSons, contrabaixista jazz inquedo onde os haxa e músico arrichado, arrimouse ás músicas tradicionais en varias ocasións, e no ano 1999 tivo o encargo do Festival Internacional de Jazz de Guimaraes para crear un ensemble arredor das músicas contemporáneas e tradicionais en clave de jazz que se materializou no Projecto Miño, que no 2007 comercializouse en cd.

A Orquesta de Música Espontánea de Galicia, O.M.E.GA, que tamén estivo no ImaxinaSons, é unha proposta moi arriscada de improvisación libre con ou sen condución. Nela hai (ou había) integrantes de músicas provenientes do jazz, clásica, electrónica, rock, electroacústica, psicodelia, folk…

Algunha iniciativa máis haberá por aí que agora se esqueza que dá a idea do inquedo do mundo musical deste país. Un pequeno repaso por todos estas iniciativas tamén mostra a interrelación de moitos dos músicos que tamén están na Orquestra de Jazz de Galicia.

Durante o concerto houbo imaxes sonoras que facían lembrar outros momentos, sen estar a vivir ningunha repetición anterior. A referencia máis directa é a do Toque de chifro de Faramontaos, o tema recollido por Alan Lomax o 27 de novembro de 1952 que foi usado por Miles Davis no disco Sketches of Spain no ano 1960. (Os dous temas se poden escoitar no programa io~NOS #01, minuto 5:00). Era difícil saírse do esquema proposto por Gil Evans e Miles Davis, pero conseguírono de forma maxistral.

Tamén houbo momentos máis rítmicos e caóticos (o entroido é caótico) que fixeron lembrar a L.U.M.E., o ensemble portugués que tamén subiu ao mesmo escenario no ImaxinaSons 7. Toda unha homenaxe ao entroido de Vilariño de Conso e o son dos seus bombos.

Na coincidencia dalgún repertorio de Nova Galega de Danza vese a influencia de Pedro Lamas e o acordeón de Xosé Lois Romero (percusionista nesta ocasión) sen que a Xota do Marreco soase nin parecida a outras veces e outros lugares.

Toda unha amalgama de sons, de capas, de ambientes, de todas estas músicas do entorno do jazz, músicas sinfónicas e tradicionais, en verbas do propio Pedro Lamas, moi ben conducidas por Roberto Somoza.

Unha lista de músicos de primeiro nivel que tamén tiveron os seus momentos de improvisación, todos e cada un deles, que se mantiveron dentro do contexto da mensaxe que nos transmitiron. Unha conexión que lograron contaxiar a un público completamente entregado e en pé ao final do concerto, cun aplauso enfervorizado que non tiña fin.

Eu sigo en pé a aplaudindo. Espero que teñan un gran percorrido e longa vida.

Quedan para outro momento a mágoa do espazo tan pequeno, a financiación da orquestra, a aposta limitada do concello no gran festival de jazz de Vigo, o prezo ridículo da entrada para tan inmenso espectáculo, o interese da xente ou a pouca publicidade destes eventos…

E só un último apontamento e unha crítica que debería doerlle no corazonciño de cada un dos músicos da Orquestra:

E as mulleres?

Berrogüetto: Historia dun fracaso

Posted in Música,Pensamentos by miriño on the Xuño 10th, 2014

“Hai que ver a cantidade de xente que acode aos enterros. Esta é a frase que escoito xusto antes de comezar o concerto de despedida de Berrogüetto.

__________________________________________________________________


Imaxe do final do concerto de Berrogüetto en Santiago de Compostela con todo o público ovacionando en pé (8-6-2014). Fotografía subida por Berrogüetto na súa páxina de facebook.

__________________________________________________________________

No concerto de despedida de Berrogüetto en Compostela o público estivo volcado co grupo incluso antes de comezar. Os aplausos sempre se converteron en ovacións. Antes de comezar produciuse a primeira, onde o grupo tivo que esperar a que o público deixara de aplaudir para comezar o concerto. Comezan e o micro de Xavier Díaz non funciona, paran de tocar para que vaia buscar outro micro e o público aplaude de novo. Aquí se resume todo o que ía acontecer durante as dúas seguintes horas. Ou mellor dito, nos últimos anos do grupo.

O concerto percorreu toda a discografía do grupo en sentido inverso, dende os últimos discos ata o primeiro, Navicularia, onde se incorporan as pandereteiras de Anubía Cantigas e Agarimos, e o primeiro violinista do grupo, Paco Juncal. Tamén é onde “desaparece” Xabier Díaz, no primeiro disco non había cantante en Berrogüetto. Tamén aparece o compañeiro de procesións de Anxo Lois nos primeiros anos de gaiteiro, e o concerto chega ao final ao momento con máis forza. E non debe ser casual, moitos pensamos que Navicularia foi o seu mellor disco, tamén o que máis forza contén, o que tira máis para saltar do asento. Berrogüetto debe ser consciente da preferencia do seu público e por iso remata como comezou. Tamén pode ser que recorran á nostalxia para darlle máis emoción ao momento. Tamén deixaron fluir moito máis a verborrea de Anxo Lois Pintos. Unha verborrea que non atura todo o mundo, pero que demostrou que só con comezar cun “Estadisticamente…” o público ría a gargalladas. Momentos de humor, de crítica, de puntos de vista diferentes, de realidade, ás veces máxica, que facían dos concertos de Berrogüetto algo máis que un momento de música. Momentos que foron recortando co paso dos anos.

Nun momento do concerto Xabier Díaz recoñécese como siareiro de Berrogüetto antes de entrar no grupo: “Sempre poderei dicir que toquei cos mellores, coa mellor banda folk do meu país”. Ovación.

E é que o pensamento que se queda instalado en moitas cabezas é ¿como é posible que un grupo como Berrogüetto se desfaga? Son os mellores, abriron moitos camiños, axitaron para sempre o panorama folk, e non conseguen continuar, por que?

Non dan as contas, non pode manterse unha infraestrutura tan grande se non hai concertos. E non os hai.

Son moitos os motivos. A crise, sempre a crise, pero estes cinco concertos esgotan todas as entradas. E os discos e as camisetas voan ao final do concerto. A crise non o explica todo. O público, ese que ateigou os auditorios na xira de despedia, non acode a concertos. E iso que nunca houbo tanta xente nas clases de danza, de gaita, de pandeireta, por que esa xente non vai aos concertos? Tal vez estean acostumados aos concertos gratis e non pagan por eles, e como as institucións agora non programan concertos, os grupos quédanse sen público. Ah, entón o problema é que as institucións non programan concertos. Pero é que estamos en crise!

Cousas que ocorren (reais, sen ánimo de comparar, nen valorar, os espectáculos):
-Uf, cinco euros por un concerto de Mamá Cabra, que caro!
-Imos ver a Cantajuego (custa 25 euros, e non leva música en directo).

Nunha revista de Tempos Novos do ano 2005 lese o seguinte: Un mar de músicas na Galicia do século XXI. Ese é o noso reclamo de portada. Real como a vida mesma. O potencial de creatividade que está detrás de grupos, de compositores, de instrumentistas e de intérpretes dá pé a pensar, esta vez tamén, Galicia como en Irlanda. (…) Irlanda soubo facer da súa música un produto cultural de calidade á vez que unha industria. (…)

E aquí é onde, ao meu criterio, se atopa o grande fracaso. Non hai industria cultural, non hai produto, tan só hai grupos que ofrecen a súa música como poden (cando poden), e hai un público que non é consciente de que a música é un ben cultural, de un público que non valora a súa propia cultura. Todo isto é mercado, industria cultural. De pouco serve organizar festivais, ou concertos, subvencionados (que ten que habelos), se non se fai nada por crear tecido cultural. Aínda moito máis grave é cando existe un referente claro como o de Irlanda. É posible que facer o mesmo que en Irlanda non tería os mesmos resultados, que aquí habería outras condicións, outras características, pero é que nin sequera se tentou copiar.

A realidade é que é moi difícil para os grupos tocar fóra de Galicia. Incluso para os grupos do norte é difícil tocar no sur de Galicia, e viceversa. Berrogüetto, que conseguiu proxección internacional, non é quen de conseguir concertos dentro e/ou fóra de Galicia, non é quen de ir tocar a outras autonomías españolas. E ao revés tampouco ocorre, que se coñece aquí da música cántabra, ou murciana, ou catalana?

É innegable a riqueza cultural, musical, creativa que vive neste país, que parece condanada a chocar cun grande muro, non sei se social, se institucional, se industrial. E que facemos? Teremos que resignarnos a que a nosa cultura sexa desenvolvida, cultivada, creada, por xentes que non poden vivir dela?

Vaise Berrogüetto. Ata sempre! Gozamos moito (e seguiremos gozando, aínda que en lata) da vosa música. De seguro que cada un de vos seguiredes noutros proxectos, interesantes, emocionantes. É unha mágoa non poder despedirse tamén de Guadi, pero estivo presente, todos o sabemos. Até já! Anxo, Quico, Quim, Santiago, Isaac, Guillerme, Xabier.

____________________________________________________________________

Publicado en GZMúsica.
____________________________________________________________________

Homenaxe a Henrique Otero

Posted in Música,Tradición by miriño on the Abril 23rd, 2014

Rubén Troitiño pon en marcha o Proxecto Homenaxe, cun primeiro tema de Henrique Otero.

Homenaxe a Henrique Otero, “O Gaiteiro de Fragoso”
Juan Pena, Luís Correa “Caruncho” e Carlos Estévez – gaitas
Xaime Estévez – acordeón
Manuel Alonso – tambor
Xosé Mª Gutierrez – bombo

Comentarios desactivados en Homenaxe a Henrique Otero

Proxectos para colaborar

Posted in Libros,Música,Pensamentos,Tradición by miriño on the Xaneiro 31st, 2014

Aquí van dous proxectos ben interesantes:

Comentarios desactivados en Proxectos para colaborar

Mañás no palco

Posted in Música,Palcos da música,Vídeos by miriño on the Marzo 6th, 2012

Para compensar o cabreo anterior, aquí deixo o vídeo da iniciativa Mañás no palco, na alameda de Ourense.

Comentarios desactivados en Mañás no palco

Na procura dunha radio on line

Posted in io~NOS,Música,Pensamentos,Podcast,Radio by miriño on the Decembro 19th, 2011

Moi pouco tempo despois de darse a coñecer a proposta da radio on line anfiteatroGZradio, anúnciase que desaparece.

Tal vez foi unha iniciativa que non se pensou ben, tal vez o promotor da idea se veu desbordado polo repercusión mediática… o caso é que non sei se chegaría sequera a un mes de vida.

No caso do que vos fala(escribe) a desilusión foi a primeira idea que apareceu (a idea de que io~NoS o escoitase máis xente era moi atractiva), mais despois comecei a pensar e procurar outras alternativas que xa poideran existir.

Este é o resultado da miña pesquisa.

Radios on line que se poden escoitar on line:

RadiofusionRadiofusión en directo

Radio CovatonaEscoitar Radio Covatona

Radio FilispiMEscoitar Radio Filispim

Cuac FMCuac FM en directo

(Verei como se poden ir introducindo os reproductores para escoitar estas radios dende aquí mesmo)

Tamén se pode ir na procura de podcasts para escoitar aqueles programas que máis nos interesen.

Dende musiqueoh! tense acceso a moitos lugares que falan de música galega. Tamén recolle podcast de música galega que podemos aproveitar para engadir os reproductores.

Os podcasts musicais de podgalego.org

Na web de podgalego non só existen podcasts musicais, se non que hai moitos outros. Pódese procurar nos podcasts que máis lle interesen a un para facer unha radio ao gusto de cada un.

podgalego

Podcasts musicais da Radio Galega Música

A última en chegar, radiochuza, comezou a emitir música en galego (en calquera das súas variantes). Estaremos moi atentos ao que vai sucedendo con ela:

Comentarios desactivados en Na procura dunha radio on line

anfiteatroGZradio

Posted in io~NOS,Música,Podcast by miriño on the Decembro 7th, 2011

Acabo de poñer o reproductor da radio on line anfiteatroGZradio no lado esquerdo do blog. Trátase dunha radio que pretende ter contidos en galego o 100% do tempo. Un dos programas que se van emitir é io~NoS, todos os martes entre as 16:00h e as 17:00h.

Para consolidar o dominio necesitan ter unha audiencia de 130h diarias, polo que dalle ao play todo o tempo que poidas. 🙂

___________________________________

Gravación do novo CD dos Cempés

Posted in Música by miriño on the Novembro 7th, 2011

Os Cempés queren gravar un CD novo e decidiron probar co crowdfunding, ou sexa, andan na procura de mecenas que queiran aportar. Hai opcións para todos os petos.

Como me gusta a idea, xa son mecenas. Como me gusta a idea, aquí a deixo para que se espalle.

Comentarios desactivados en Gravación do novo CD dos Cempés

Probando… un, dous…

Posted in io~NOS,Música,Podcast by miriño on the Xullo 31st, 2011
Comentarios desactivados en Probando… un, dous…

io~NoS

Posted in io~NOS,Música,Podcast by miriño on the Xullo 13th, 2011

Escoitar e/ou descargar os programas do podcast io~NoS

Comentarios desactivados en io~NoS

Poema sinfónico para 100 metrónomos

Posted in Música,Pensamentos,Vídeos by miriño on the Marzo 1st, 2011

Ligeti.

Impresiona como do caos van saíndo ritmos, pautas, ambientes… Metáfora da vida e da morte.

Comentarios desactivados en Poema sinfónico para 100 metrónomos

Presentación Cantares do Brión

Posted in Cantares do Brión,Música by miriño on the Xaneiro 14th, 2011

Comentarios desactivados en Presentación Cantares do Brión

Música con botellas

Posted in Música,Vídeos by miriño on the Xaneiro 8th, 2011

Ultimamente non son capaz de saír da web de Javier Monteagudo.

Porque…

Comentarios desactivados en Música con botellas

Cité de la musique

Posted in Música,Vídeos by miriño on the Xaneiro 5th, 2011

Descubro gracias a Javier Monteagudo a marabillosa web de Cité de la musique onde se poden escoitar (e ver, e compartir) os concertos (incluso en directo!!!!).

Para perder as horas todas do mundo!!!!

Comentarios desactivados en Cité de la musique

Marful (adianto)

Posted in Música,Vídeos by miriño on the Abril 25th, 2010

Para ir abrindo boca:

Comentarios desactivados en Marful (adianto)
Páxina seguinte »