Curioso Impertinente


Proxectos para colaborar

Posted in Libros,Música,Pensamentos,Tradición by miriño on the Xaneiro 31st, 2014

Aquí van dous proxectos ben interesantes:

Comentarios desactivados en Proxectos para colaborar

Medievalario

Posted in Fran Zabaleta,Libros,Pensamentos,Redelibros by miriño on the Marzo 7th, 2012

Coñecín a Fran Zabaleta case de casualidade e nese mesmo instante faloume de Redelibros. Lioume para escribir un par de artigos e despois ofrecínme para ler o seu libro, Medievalario, antes de saír á venta.

É obvio que chego tarde. O libro xa está a venta e eu aínda non lin o libro (Se estás lendo este texto é porque xa o lin, claro, que chouchería).

Escribo isto para ir lendo o libro.

Cheguei tarde para a opción de ler o libro en papel, que agora penso que xa o tería lido, aínda que tampouco o podo asegurar. Entón recibín un arquivo .pdf, pensando ademais que me serviría para probar iso da lectura electrónica dun libro.

Comecei por tentar lelo no teléfono móbil, mais quedou claro que non é un formato moi cómodo, máis que nada polo seu tamaño. Así que idea desbotada.

Agora volvo ao principio para tentar lelo no ordenador. Como xa é tarde para lelo antes de que saíse publicado, non teño présa. Mais vou tentar ir lendo un pouco cada día, ou cada dous, e ir escribindo aquí as miñas impresións. Isto pode parecer unha crítica acompasada, pero está bastante lonxe do meu propósito. Escribirei só as miñas impresións de lector, de simple lector, que non é outra cousa que a máis sinxela das realidades.

Actualización: Lectura no móbil desbotada. Lectura no ordenador pouco operativa porque hai moitas distracións cun só click do rato. Coméntollo a Fran e dime que para ler no móbil, mellor o formato .epub que permite adaptar o tamaño de letra sen ter que andar a mover a pantalla para ler as frases completas. Tan só se pasa de páxina. Un novo intento de sincronizar o ordenador co móbil para trasladar os arquivos .epub que remato por conseguir (e acabo por pensar o parvo que son ao non darme conta do fácil que era). É a cuarta vez que comezo o libro. E agora si. A lectura vai collendo camiño…

De correctione rusticorum

Xa tiña o primeiro capítulo atragantado de tantas veces como comezara. O meu lío cos formatos dixitais inflúe na lectura, pero tamén que o vocabulario, o tema, e a forma de expresión fai que non enganche co texto. Nin a historia, nin a relixión, nin a forma pomposa de “falar” é das miñas preferidas, e vou lendo un pouco accidentado e tropezando coa historia que non acabo de atrapar (ou ela a min). Dúas historias se van contando mesturadas. E aínda que se intúe que están interrelacionadas, non acabo de ver nin entender. Ata que comeza a acción, ata que comezan a ocorrer cousas. Unha persecución, un momento de perigo, un asasinato e un desvaimento lévanos ata unha aldea onde se vai moldeando a personalidade do personaxe. Aí a lectura dunha das historias colle as rendas e vai facendo que a outra acompañe como se do viño se tratase.

Un santo que non o é tanto, un pensamento nobre, un idealismo teolóxico e tamén carnal, un pobo que vive en harmonía sendo fillos de Deus, no que todos se tratan de igual a igual nunha sociedade sen clases. O recén chegado non acaba de entender porque vén dunha sociedade na que hai que ir subindo peldaños para ir facéndose unha posición de respeto e poder. E é precisamente dende esa posición de poder mal entendido que abusa do que el considera unha persoa inferior. Non pode entender que poida pensar doutra maneira distinta a el, un “guerreiro” da relixión co poder da sabiduría.

As dúas historias acaban mesturándose de tal forma que todo colle sentido e fai que unha máis unha sexan máis ca dúas.

O mellor do primeiro capítulo é a grande metáfora de como se conta a historia e de como é a realidade, de como o poder, a relixión, e a visión oficial acaba por amoldar unha conduta que se establece como “a boa” que leva agochada unha maldade intrínseca. Nesta historia de santos e monxes resúmese a infame historia da poderosa relixión imperante.

Comeza ben o libro. E máis aínda cando non é unha temática que non se atopa entre as miñas preferencias.

El bando perdedor

Historia contada pouco a pouco. Agradécese que nesta época de todo rápido, a toda velocidade, haxa alguén que se pare a contarche un conto co seu tempo, co tempo preciso para que os pensamentos dos personaxes poidan formarse de verdade.

Un xa está preparado para o que lle ven enriba co título escollido do bando perdedor, xa se sabe que o protagonista se atopa sempre no lado dos perdedores, un antiheroe que sorprende polos seus éxitos. Un perdedor con moi boas dotes para gañar.

O que máis me gustou deste capítulo foi como se narra a realidade do mundo das cabalerías, a miseria do tempo no que o pobo se atopaba asoballado precisamente polos que tiñan que defendelos, axudalos… (vamos, como agora…)

Pero sempre haberá un Lopo, un cabaleiro ao seu pesar, unha ollada romántica, unha visión das inxustizas, un querer arranxalas, e unha barreira insuperable que acaba por sufrir a inxustiza que quere combatir.

Gustoume esa mestura de impaciencia por querer saber que vai pasar, ese gusto polas batallas, ese pararse nas lembranzas, a dualidade entre gozar coa lectura e a presa porque se produza a acción. Ler para apurar a lectura, que non da pasado, e deixarse sorprender polas voltas e revoltas da historia.

Unha dualidade entre pasado e presente que tamén aparece en De correctione rusticorum e que parece que vai ser a forma que se dea en todo o libro… xa veremos…

El husmo de la tierra

A historia de Roi e a súa conexión coa natureza en contraposición coa violencia e incompresión humana é trepidante. Un relato moi áxil e que te leva no ar en todo momento.

“Un neno tan guapo non pode se outra cousa que a personificación do demo”

Roi case non fala. Non entende o comportamento das persoas, pero si dos animais. Sabe como compartir a comida, como rematar un combate antes de que alguén saia perxudicado, entende os movementos e os ruídos dos paxaros… E é defendido polos cans cando corre perigo… e sabe cando as cousas non van ben coa inquedanza do seu amigo Neno, o corvo.

Trátase da parte máis baixa da sociedade, afastado incluso polos que son da súa clase. O rexeitado dos rexeitados. É por iso que un se pon da súa parte inmediatamente, porque só sofre a inxustiza máis encarnizada. Dá igual o que faga, pode matar a un home, está xustificado. Dá igual que morran inocentes no seu lugar, Roi hai tempo que pagou os seus pecados.

Gostei moito deste relato. Ata agora no que máis gocei, o que máis me gustou. Moito ritmo, moi ben contado, querendo sempre saber máis da historia. Tal vez o que se conte de señores, cabaleiros, curas e obispos sexa algo alleo a min, mais a historia de Roi e os que só poden vivir como llo dictan os que mandan, aí si que comeza a tocarme nalgún punto.

Non houbo dualidade pasado-presente, senón só presente. Un presente de loita pola vida.

Con los fierros

Morre El-Rei e todo son preocupacións. Que se non hai cura, que se non pode ser outra cousa que está morrendo. Morre El-Rei e só queres que morra. Que morra dunha vez. Como se che dese pena que tarde en morrer. Ten un a sensación de que se morre xa non haberá outro rei. E aí aparece o xoglar para que non todo sexan personaxes decadentes.

Relato pequeno que se me pasa entre os pensamentos do anterior. El-Rei non é quen de facer que esqueza a Roi. E paréceme ben.

E aquí remata o libro.

Non é verdade, hai unhas pequenas aclaracións, unhas históricas, outras narrativas, outras de ficción. Notas que se agradecen, fan que todo se entenda mellor, ben porque se pasaron pola lectura, ás veces rápida, ás veces incosciente, ou ben por ignorancia.

Unha lectura rápida e lenta, moi lenta polo propio soporte do libro, a pequena pantalla dun móbil.

Aínda que agora funlle collendo o gusto… Terei que aproveitar e comezar outro antes de que se me pase…

Comentarios desactivados en Medievalario

Uxío Novoneyra: A voz herdada

Posted in Banda deseñada,Libros by miriño on the Xullo 5th, 2010

Uxío Novoneyra: A voz herdada é o título do cómic de David Rubín e Kike Benlloch realizado por encargo da Xunta de Galicia.

David Rubín fala desta obra no seu blog.

E onde se pode conseguir?

A distribución é “institucional”. Isto que significa? Pois que en teoría vai ser distribuído a colexios e bibliotecas e tamén se repartirá en feiras do libro de toda Galicia.

Agora mesmo está a celebrarse a feira do libro de Vigo. Alá fun para ver se andaba por alí o cómic. Percorro todos os postos e non aparece o cómic por ningures. Vexo que hai unha caseta da Xunta, pero alí non hai ningún libro, nin nada de nada. Entón pregunto polo cómic. Quédanseme mirando e abren unha caixa da que sacan un exemplar e entréganmo.

Esa é a distribución que van facer do cómic? Non tería que estar exposto na caseta? Non podían informar de que o agasallan?

É tremendamente absurda esta situación. Encargan un cómic para telo agochado. Non o promocionan, non o espallan, non o dan a coñecer… Así é como se promociona a banda deseñada, a Uxío Novoneyra no seu ano das letras galegas, o galego? Teñen unha moi boa iniciativa para facer estas tres cousas e quédase en que queden miles de exemplares agochados en caixas de cartón. Basicamente tirar cos cartos públicos cunha boa idea mal xestionada.

E por que non sacan outros exemplares para ser distribuídos en librerías? Non ten sentido que só acaben coñecendo esta obra aqueles que xa saben que existe.

Non me resisto a comentar tamén o absurdo, descomunal insulto, da decisión de última hora de instalar unha pantalla xigante na praza de Compostela para que se poida ve o partido da selección. Non hai máis lugares en Vigo? Por que hai que facelo precisamente onde se celebra a feira do libro? Non pode haber lugares para aqueles que non queiran saber nada do fútbol? Ou simplemente queiran unha alternativa? Xa teñen os autores poucos lugares e espacios para poder presentar os seus traballos como para que desaparezan aínda máis.

E despois os políticos quererán que se lles valore. É o de sempre, escollen o fútbol aos libros. Só ofrecen opio, nada máis que opio (fume, fume, fume). Da igual a tendencia política que din defender, ao final escollen o mesmo que o caudillo. Así nos vai.

Claro que non perderán moitos votos, e ata poida que os gañen. Pero o penoso é que terían o mesmo resultado organizando as cousas mellor. A pantalla noutra praza e non incomodarían aos que prefiren pasear e ver libros.

(Patético, patético, patético…)

Comentarios desactivados en Uxío Novoneyra: A voz herdada

A illa de San Simón

Posted in Blogaliza,Illa de San Simón,Libros,Premios Xerais by miriño on the Xuño 13th, 2010

A illa de San Simón é sinónimo de Premios Xerais.

Este ano a miña visión foi a de blogaliza.tv, que transmitiu os premios en directo e on line.

Os premios foron comentados dende a propia illa, polos propios asistentes, e dende fóra. Pódense ver no twitter procurando #premiosxerais e xerais.

Neste ano houbo emoción, moita enerxía e discursos longos que haberá que retomar para darse conta do que se dixo.

Unha tarde de encontros moi interesantes moi enriquecedores, paseos tranquilos, pensamentos de vagar. O tempo navegou cun ritmo moi calmo e deu para facer a foto de sempre da ponte de rande, dos premios esperando, do paseo dos buxos a soas…


Os premios foron para Teresa González Costa e Iolanda Zúñiga.

Haberá que porse en disposición para que che rouben a bicicleta verde na periferia. Eu estou xa preparado e impaciente.

Un pracer compartir esta tarde con goretoxo, ghanito, pauloshka, olevantadordeminas, e sentir a tati dende o outro lado.

O barco xa alá vai, leva consigo todas as verbas, todas as emocións, as amistades, a música… que volverán o ano que ven renovados, distintos, noutras olladas…

Os instrumentos musicais na tradición galega

Posted in Libros by miriño on the Febreiro 23rd, 2010

Importante publicación de Pablo Carpintero Arias (con deseños de Xoán Ramón Marín Martínez) que dende xa é unha obra imprescindible e de referencia. Un percorrido por todos os instrumentos musicais que se utilizaron (e utilizan) na sociedade galega.

Os instrumentos musicais na tradición galega enmárcase dentro do traballo do proxecto Ronsel centrado no Patrimonio Cultural Inmaterial de Galicia.

Dende a páxina web do proxecto Ronsel tamén se ten acceso a outros traballos que se poden descargar directamente, como a publicación Instrumentos Tradicionais Galegos. Unha selección natural que serve como aperitivo do libro que estamos a falar.

Esta obra só é comparable ao tamén imprescindible Instrumentos Musicais Populares Portugueses de Ernesto Veiga de Oliveira, do que tamén se pode descargar información, e o máis interesante, ter acceso ao arquivo sonoro no que está baseado.

O que se di do libro Os instrumentos musicais na tradición galega:

Desde o proxecto Ronsel veñen de publicar un libro de interese para todas as persoas vinculadas ao mundo da música tradicional, a monografía “Os instrumentos musicais na tradición galega” de Pablo Carpintero Arias, con deseños de Xoan Ramón Marín Martínez, editada en Difusora de Letras Artes e Ideas coa oportuna revisión lingüística de Xosé Henrique Costas.

Esta obra, que conta co aval da UNESCO, describe e relata a historia coñecida de 144 instrumentos musicais e útiles sonoros que se empregaron en Galicia. A través de 500 páxinas, 1000 fotografías e múltiples ilustracións, a obra dá cabida a máis de 140 instrumentos musicais e recolle o traballo levado a cabo por Carpintero nos últimos 15 anos. A principal conclusión tras tantos anos de traballo: darse conta de que “en Galicia contamos cunha riqueza inmensa, algo que acontece en moi poucos países, e é que temos a virtude de que conservamos cadeas evolutivas completas na maior parte dos instrumentos musicais”.

Na obra Carpinteiro clasifica os instrumentos musicais seguindo o sistema científico máis empregado en occidente, o de Hornbostel e Sach, que os divide en idiófonos, membráfonos, cordófonos e aerófonos, facendo un viaxe musical a través do tempo, desde o Paleolítico ata o séxulo XX.

Comentarios desactivados en Os instrumentos musicais na tradición galega